Środowisko i ludność

Zabijania lub chwytania zwierząt na określonym obszarze i w ustalonym okresie, co jednocześnie upoważnia te osoby do czasowego przetrzymywania uzyskanych W ten sposób zwierząt; pozyskiwania jaj i gniazd ptaków; wywożenia gatunków’ zwierząt, ich jaj, gniazd i skórek poza granice Państwa. Minister, po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody może zezwolić na przemieszczenie określonych gatunków zwierząt chronionych z istniejących stanowisk naturalnych na stanowiska nowe w celu właściwego gospodarowania zasobami przyrody oraz dla celów naukowych. W wypadku zaistniałych szkód gospodarczych lub groźby ich powstania na skutek masowego pojawienia się któregokolwiek z gatunków zwierząt chronionych, Wojewódzki Konserwator Przyrody może wydać zezwolenie na wykonywanie, przez określony czas, czynności mających na celu zmniejszenie stanu liczbowego tych zwierząt. Przepisy o ochronie gatunkowej nie dotyczą zwierząt znajdujących się. W szybkim tempie powiększają zasięg ujemnej ingerencji człowieka w środowisko przyrodnicze. Trzeba uczniom uświadomić, że racjonalna, oparta na naukowych podstawach ochrona przyrody i jej zasobów jest podstawowym warunkiem dalszego istnienia ludzkości, a lekceważenie tych problemów prowadzi do pogarszania się warunków naszego środowiska. Już od szeregu lat zdajemy sobie sprawę z coraz gwałtowniejszego Wzrostu liczby zjawisk świadczących o degradacji środowiska, w którym żyjemy. Wynikiem niszczycielskiego stosunku człowieka do środowiska jest szybka erozja gleb, ciągle postępujące stepowienie kraju, zmniejszanie się użytecznych zasobów wody, obszarów leśnych, niewłaściwe wykorzystywanie surowców mineralnych, zanieczyszczenie wód, powietrza i gleb. Coraz częściej stwierdza się pozostałości środków chemicznych w artykułach żywnościowych. Źródłem tych niepokojących zjawisk jest nieprzemyślana działalność człowieka w dobie intensywnego rozwoju nowoczesnej techniki.

O różnych formach ochrony środowiska (m. in. nauczyciel wykorzysta cytaty ze statutu LOP). 2. Praca w zespołach. Zespoły uczniowskie zapoznają się ogólnie z jednym z parków narodowych oraz przykładowo charakterystycznymi przedstawicielami flory i fauny tego parku. 3. Krótkie referaty sprawozdawcze z pracy zespołów poparte ilustracjami wyświetlanymi przez rzutnik (charakterystyczne gatunki flory i fauny, krajobrazy). 4. Wyświetlenie jednego z wyżej proponowanych filmów 5. Omówienie filmu. 6. Praca domowa. Na podstawie Rocznika Statystycznego przygotować wykres obrazujący wzrost liczby parków narodowych, pomników przyrody lub rezerwatów. Uwagi Realizacja tematu przewidziana jest na 2 godziny lekcyjne. Przed lekcją- nauczyciel przygotowuje lekturę, sprowadza film. W czasie pracy zespołów kieruje właściwym doborem tekstów i ilustracji do sprawozdań uczniowskich. Przy omawianiu filmu należy podkreślić jego wartości naukowe, estetyczne i inne w zależności od. Gleba jest warsztatem produkcyjnym rolnictwa. Ilość dóbr naturalnych niezbędnych do zaspokojenia potrzeb ludzkości zależy zatem od stopnia jej wykorzystania. Z tego względu ochrona terenów użytkowych i rekultywacja obszarów zniszczonych jest jednym z ważniejszych elementów ochrony środowiska. Na degradację gleb wpływa wiele czynników, m. in.: 1 — rolnictwo – poprzez niewłaściwą gospodarkę powodującą nadmierną eksploatację gleb; – nieumiejętne stosowanie środków ochrony roślin i nawozów sztucznych; 2 – przemysł . – poprzez zostawianie terenów pokrytych materiałem mało produktywnym a często nawet fitotoksycznym (np. hałdy, zwały odpadów); – zanieczyszczenia gleb ściekami oraz pyłami z zakładów przemysłowych; 3 – gospodarka komunalna – poprzez niewłaściwe usytuowanie obiektów przemysłowych, terenów rekreacyjnych i osiedli mieszkaniowych; – nieprzeciwdziałanie erozji, zaszutrowywanie i zamulanie gleb; – pozostawianie zwałów śmieci i różnego rodzaju odpadów. Wobec ciągłego zmniejszania się powierzchni użytkowych szczególną uwagę przywiązuje się do rekultywacji obszarów zniszczonych. Prowadzone w tej dziedzinie badania mają na celu przywrócenie glebom wartości produkcyjnej.

Przez ostatnie lata wiele można było usłyszeć o zagrożeniach środowiska, a społeczeństwa stają się coraz bardziej świadome skutków degradacji przyrody. Jednym ze sposobów walki z zagrożeniem jest ścisła ochrona gatunków, która dotyczy organizmów szczególnie narażonych na wyginięcie ze względu na niską liczebność ich populacji. Ścisła ochrona zwierząt i roślin to jednak nie tylko bezpośrednie zabezpieczanie osobników danego gatunku, ale także dbanie o bezpieczeństwo ich siedlisk. Objęte ścisłą ochroną gatunki w żadnym wypadku nie mogą paść ofiarą polowań czy kłusownictwa. Zakazane jest również wywożenie takich osobników za granicę czy przetrzymywanie w domach w postaci popularnych niegdyś trofeów. Nie wolno wykorzystywać ich do produkcji futer czy innych wyrobów galanteryjnych. Karze podlegają nie tylko osoby, które zdobywają zwierzę w wyniku polowania, ale również ci, którzy kupują bądź sprzedają objęte ścisłą ochroną gatunki. Jeśli natomiast chodzi o siedliska, zamieszkiwane przez zagrożone gatunki nie można oczywiście niszczyć ich umyślnie. Poza tym zabrania się stosowania środków chemicznych w pobliżu obszarów zamieszkanych przez objęte ścisłą ochroną gatunki. Chociaż mogłoby się wydawać, iż miano gatunku zagrożonego w każdym przypadku znaczy to samo i odnosi się do takich samych środków zapobiegawczych, specjaliści wyróżniają kilka kategorii zagrożenia. Na szczycie listy znajdują się gatunki wymarłe, których nie możemy już obserwować ani w naturalnym, ani w sztucznym środowisku. Należą do nich na przykład ptak dodo czy znany wszystkim przodek bydła, pojawiający się w licznych krzyżówkach- tur. Nieco niżej plasują się gatunki, które wprawdzie można jeszcze spotkać, jednak występują one tylko i wyłącznie w niewoli, sztucznie spreparowanym środowisku, umożliwiające utrzymanie ich przy życiu przez hodowców. Do takich gatunków możemy zaliczyć między innymi konie Przewalskiego. Gatunkami zagrożonymi nazywamy natomiast te, których liczebność na przestrzeni dekady zmniejszyła się o trzydzieści procent, a prognozy na następne lata przewidują dalszy spadek ich liczby. Wyróżniamy także gatunki mało zagrożone, czyli występujące powszechnie na różnych obszarach, których liczebności nic nie zagraża.